De EU gaat zijn doelen voor het opgraven en produceren van kritieke grondstoffen niet halen. Dat concludeert de Europese Rekenkamer in een nieuw rapport. Kritieke grondstoffen zoals kobalt, magnesium en zeldzame aardmetalen zijn nodig voor de energietransitie.

Het gaat om 34 grondstoffen die onder meer gebruikt worden voor batterijen, windturbines en zonnepanelen. Ook in de zorg en bij defensie zijn deze grondstoffen hard nodig.

Tegenwoordig importeren de EU-landen dit uit een klein aantal landen, vaak China, de VS en Turkije. Dat maakt de EU geopolitiek en economisch kwetsbaar.

"De EU kan drie dingen doen om dit tegen te gaan: de import verspreiden, meer zelf gaan produceren en al gedolven mineralen beter recyclen", zegt Keit Pentus-Rosimannus van de Europese Rekenkamer. "We kunnen nu concluderen dat het lastig blijft op alle drie terreinen."

Weinig opgeleverd

Zo moeten bedrijven die mineralen willen delven en raffineren nog steeds "heel lang" wachten in Europa. "Het kan soms wel dertig jaar duren om een nieuwe mijn te openen", geeft Pentus-Rosimannus als voorbeeld.

Volgens de Europese doelen moet over vier jaar 10 procent van alle kritieke grondstoffen uit eigen bodem worden gehaald. Dat doel haalt Europa niet, concludeert de Rekenkamer.

EU-redacteur Roemer Ockhuijsen:

"De conclusies van de Europese Rekenkamer zijn geen fijne boodschap voor de EU. De Unie probeert door alle geopolitieke spanningen minder afhankelijk te worden van grootmachten als China en de VS. Maar de Rekenkamer tempert alvast de verwachtingen: op de korte termijn moeten we daar op het gebied van grondstoffen niet te veel van verwachten.

De Europese Commissie heeft afgelopen jaren al flink ingezet op meer autonomie door te investeren in meer winning en verwerking in de EU zelf en door nieuwe partnerschappen te sluiten met landen die over belangrijke grondstoffen beschikken. Zo hoopt de EU minder kwetsbaar te zijn, wanneer bijvoorbeeld China besluit de grondstoffenkraan dicht te draaien.

Maar de Commissie moet nog echt aan de bak, zegt de Rekenkamer nu. Want die maatregelen leveren nog veel te weinig op."

De EU heeft een aantal strategische partnerschappen gesloten met landen om de import van kritieke grondstoffen te verspreiden over meer landen. Bijvoorbeeld Australië, Oekraïne en Canada. Ook die partnerschappen hebben weinig opgeleverd. "Dat komt deels door politieke ontwikkelingen. Toen Rusland besloot om een oorlog te starten tegen Oekraïne, viel de import van mineralen naar de EU in principe stil", zegt een onderzoeker van de Rekenkamer.

Nederland kan bijdragen met afval

Het is al lang bekend dat er weinig tot geen kritieke materialen in de Nederlandse grond zitten. Maar doordat Nederland een relatief rijk land is, hebben we wel geopolitiek interessant afval: smartphones, computers, zonnepanelen en batterijen zitten vol kritieke grondstoffen. En juist daar zitten kansen, volgens de Rekenkamer.

Elektronisch schroot is volgens de onderzoekers "het laaghangende fruit". Het doel is dat 25 procent van alle kritieke materialen die worden gebruikt in Europa afkomstig zijn uit recycling. "De vooruitzichten zijn echter niet rooskleurig", schrijft de Rekenkamer. Dit zou deels komen doordat veel Europees afval wordt geëxporteerd en verwerkt in andere landen.

"De recycling-industrie buiten Europa is vaak goedkoper", zegt Stef Blok, voormalig minister en nu lid van de Rekenkamer. "Minder milieuregels en lagere energiekosten in andere landen zorgen ervoor dat ons afval wordt geëxporteerd. En met minder afval heb je ook minder mogelijkheden om materiaal te recyclen."

Politiek vraagstuk

Nu is de Europese Commissie aan zet om strenger beleid te ontwerpen, wil Europa minder afhankelijk worden van andere werelddelen. "Op het vlak van recycling kan je je bijvoorbeeld voorstellen dat je de export van geopolitiek interessant afval verbiedt", zegt Stef Blok. "Het is aan beleidsmakers om te bepalen hoe ze hiermee verder willen", zegt hij, doelend op het Europees Parlement en de lidstaten.

Op het vlak van mijnbouw moeten de vergunningsprocedures echt sneller, zegt de Rekenkamer. Maar hoe precies, dat laten ze aan de lidstaten. "En we zijn helder: vergunningsprocessen moeten korter - maar niet makkelijker - worden", onderstreept Keit Pentus-Rosimannus.

Volgens haar betekenen kortere vergunningsprocessen voor mijnbouw en de productie van metalen niet dat de natuur en lokale gemeenschappen in gevaar komen. "Mensen vergeten het soms: mijnbouw betekent tegenwoordig iets anders dan in de negentiende eeuw. In Europa moet dit kunnen met oog voor bescherming van natuur en mensen in de omgeving."

In Brussel heeft een 14-jarige jongen zichzelf bij de politie aangegeven voor betrokkenheid bij de zaak van de in brand gestoken jongen van 15. Dat incident gebeurde vrijdagavond in de deelgemeente Anderlecht, maar werd pas gisteren openbaar gemaakt. De jongen van 14 heeft zich gisteravond bij de politie gemeld.

Bij het incident waren volgens Belgische media een vijftiental jongeren betrokken. Het slachtoffer werd overgoten met een brandbare vloeistof, waarna hij in brand werd gestoken. Uit reflex sprong hij daarop van een brug in het kanaal Brussel-Charleroi.

De jongen raakte zwaargewond, maar is inmiddels buiten levensgevaar.

Bendes

Bij het incident zouden volgens de VRT verschillende bendes betrokken zijn geweest, maar wat er precies voorafging aan de feiten, is nog niet duidelijk. Tot dusver zijn twee minderjarigen opgepakt: een jongen van 16 uit Dendermonde en de 14-jarige jongen uit Halle-Vilvoorde. Bronnen zeggen tegen Het Nieuwsblad dat er nog een minderjarige wordt gezocht door de politie.

Burgemeester Cumps van Anderlecht reageert geschokt op het incident. "De jonge leeftijd van het slachtoffer, evenals de uitzonderlijke ernst van de feiten - het slachtoffer werd door meerdere personen met benzine overgoten en vervolgens in brand gestoken - maken dit voorval bijzonder schokkend."

De burgemeester is samen met de korpschef vanmiddag bij de familie van het slachtoffer op bezoek geweest.

In Utrecht heeft een vrouw in haar woning een noodboekje uit 1961 gevonden. Het boekje werd tijdens de Koude Oorlog door de overheid verspreid om mensen voor te bereiden op eventuele crisissituaties.

Anita Bultman deed de vondst toen ze haar eigen noodplan op wilde hangen. "Ik dacht: ik hang het op aan de binnenkant van de meterkast. Dat leek mij een logische plek. Maar precies op de plek waar ik het wilde hangen, hing al iets", vertelt ze aan RTV Utrecht.

Het bleek te gaan om een informatiepakket van meer dan 60 jaar oud. "Ik dacht dat het een instructieboekje was, wat je moet doen als je gas ruikt en dat soort dingen. Maar toen ik de envelop pakte, zag ik het pas."

De envelop bevatte drie boekjes, met een brief van de burgemeester van Utrecht. Bij die brief zit ook een overzicht van het wijkhoofd en de noodwachters. Bultman: "Naar wie je moet gaan als er wat aan de hand is, denk ik."

In het voorlichtingspakket, Wenken voor de bescherming van uw gezin en uzelf, gaf de overheid advies over het inrichten van een schuilplaats en hoe je jezelf kan beschermen tijdens een (nucleair) bombardement.

Die vrees was er bij de overheid niet voor niks: de Koude Oorlog, een periode van grote spanningen en een wapenwedloop tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie, bereikte begin jaren 60 een hoogtepunt. Er was een reële angst voor een Derde Wereldoorlog met kernwapens. De spanningen leidden in 1962 tot de Cubacrisis, die de wereld op de rand van een kernoorlog bracht.

Schuilplaatsen en honing

Dat zie je volgens Bultman duidelijk terug in de boodschap. "Het is wat meer gericht op kernwapens en verder spreekt het vooral de zelfredzaamheid van mensen aan. Wat je specifiek in je schuilplaats moet hebben liggen, en wat je zelf kunt doen als je in zo'n situatie terechtkomt."

Verder staan er net ook adviezen in over wat je in huis moest hebben om goed voorbereid te zijn. "Zoals een 'noodprivaat', ik denk dat ze daar een soort wc mee bedoelen", zegt Bultman terwijl ze de brochure doorbladert. "Verder hebben ze het over een radio en medicijnen. Ze geven ook voorbeelden van wat handig is om in blik te hebben, zoals honing en soep."

Dat de brochure nog in zo'n goede staat is en het wereldbeeld van tientallen jaren geleden schetst, is echt een cadeautje, zegt Bultman. "Ik zag wel dat het oud was, maar ik had niet door dat het zo oud was. Het ziet er nog echt perfect uit. Het is gewoon een stukje historie; het hoort ook bij het huis. Ik heb het daarom weer teruggelegd waar ik het gevonden heb."

Zelfredzaamheid

Raphaël Smid noemt het bijzonder dat de brochure in zo'n goede staat is gevonden. Hij vertegenwoordigt de stichting Menno van Coehoorn, die zich inzet voor behoud van voormalige verdedigingswerken zoals bunkers, forten en stellingen. "Het is uitzonderlijk als je het aantreft. Ik heb het ook niet meer hangen."

Over het voorlichtingspakket van de overheid was destijds veel te doen, zegt Smid. "Mensen vonden het beangstigend, maar ook voorbarig. Er werden flauwe tekeningen en flauwe opmerkingen over gemaakt", legt hij uit. "Maar als je er langer over nadenkt, is het een interessant onderwerp."

De waarde van zelfredzaamheid moet volgens hem ook niet onderschat worden. Als voorbeelden noemt hij de explosie en brand in de Visscherssteeg in Utrecht en de bacterie in het drinkwater in Amersfoort. "Dingen die in je eigen omgeving gebeuren, daar moet je bewustzijn over creëren. De oude brochure Wenken en de nieuwe weerbaarheidcampagnes doen dat ook."