Ger Velders woont al jaren in Bodegraven, hij is vrijwilliger bij BR6 en hij bridget nog fanatiek. Toen hij 5 jaar was brak de tweede wereldoorlog uit. Hij woonde toen met zijn vader, moeder en 4 zussen in Amsterdam. Bianca Verzijl interviewt hem voor het radioprogramma Gast uit de Streek. Het interview is maandag 16 […]

The post Ger Velders in Gast uit de Streek first appeared on BR6 Nieuws.

BR6 zendt komende maandag 9 september om 20.00 uur een interview uit met schrijver Sjors van Veen in het radioprogramma Gast uit de Streek. Sjors is geboren in Alphen aan den Rijn, maar woont nu al zeven jaar in Bodegraven. Hij debuteerde dit jaar, op zijn 34e verjaardag, met het boek The Gastronomic Gambit. Hij […]

The post Schrijver Sjors van Veen in Gast uit de Streek first appeared on BR6 Nieuws.

Afgelopen vrijdag togen de programmamakers Bianca Verzijl en Anneke Bekker van het radioprogramma Gast uit de Streek naar Nieuwerburg voor een interview met autorestaurateur Hans Kooij. Ze visten Hans op bij de plaatselijke snackbar, waar Hans in gesprek was met twee Engelstalige dames. Hij was de afspraak voor het interview eigenlijk alweer vergeten, maar geen […]

The post Autorestaurateur Hans Kooij in Gast uit de Streek first appeared on BR6 Nieuws.

In Italië is ophef over een gerestaureerd fresco in een basiliek in Rome. Het gezicht van een engel op de muur lijkt sinds de restauratie opvallend veel op dat van premier Meloni. Het ministerie van Cultuur heeft een onderzoek ingesteld.

Het nieuws werd als eerste gebracht op de voorpagina van krant La Repubblica. Het gaat om een schildering in de San Lorenzo in Lucina-basiliek. Volgens het dagblad was het gezicht van de betreffende engel voorheen "generiek", maar na de restauratie waren er grote gelijkenissen met het gelaat van Meloni, de eerste vrouwelijke premier van Italië.

De oppositiepartij Vijfsterrenbeweging reageerde verontwaardigd. In een verklaring zei de partij dat "kunst en cultuur geen instrument voor propaganda" mag worden. Daarop reageerde het ministerie van Cultuur dat een functionaris het kunstwerk in de kerk in Rome zal gaan inspecteren.

'Ik lijkt niet op een engel'

Restauratie van het fresco was nodig omdat de schildering onlangs waterschade had opgelopen, zei een priester tegen persbureau ANSA. Het origineel dateert uit 2000 en had geen beschermde status. De restauratie werd uitgevoerd door de oorspronkelijke maker, Bruno Valentinetti.

Hij weerspreekt dat de engel een ander gezicht heeft gekregen. "Ik heb hersteld wat er 25 jaar geleden was."

Premier Meloni lijkt zichzelf ook niet terug te zien in het fresco. "Nee, ik lijk duidelijk niet op een engel", reageerde ze met een lach-emoji in een post op Facebook.

Het coalitieakkoord van D66, VVD en CDA zet de Caribische eilanden nadrukkelijk op de agenda. Aankomend premier Jetten spreekt over "grote stappen" voor Bonaire, Sint-Eustatius en Saba, met een structurele investering voor het sociaal minimum. Dat klinkt als nieuw beleid, maar dat beeld vraagt om uitleg.

In het akkoord worden de Caribische eilanden als één geheel genoemd, maar in de praktijk gaat het om twee heel verschillende situaties.

Aruba, Curaçao en Sint-Maarten zijn autonome landen binnen het Koninkrijk. Zij hebben een eigen regering en parlement en zijn zelf verantwoordelijk voor sociaal beleid, zoals minimumloon en uitkeringen. Nederland kan daar wel afspraken over maken en ondersteuning bieden, maar voert geen direct beleid.

Wat de nieuwe coalitie daarover zegt, is vooral een voortzetting van de koers die al jaren wordt gevolgd, ook onder premier Rutte: samenwerking op veiligheid, economie en verduurzaming, met nadruk op goed bestuur en mensenrechten.

Moeilijk rondkomen

Voor Bonaire, Sint-Eustatius en Saba ligt dat anders. Deze drie eilanden zijn bijzondere gemeenten van Nederland. Dat betekent dat het kabinet in Den Haag rechtstreeks verantwoordelijk is voor wetgeving, sociale zekerheid en bestaanszekerheid. Juist daar wringt het al jaren.

Onderzoeken laten zien dat veel inwoners van Caribisch Nederland niet kunnen rondkomen, ook als zij werken. De kosten voor wonen, energie, water en vervoer zijn hoog, terwijl inkomens en uitkeringen achterblijven. Dat staat op gespannen voet met de Nederlandse grondwet, waarin staat dat de overheid moet zorgen voor bestaanszekerheid.

Die spanning werd in 2023 duidelijk vastgelegd door de Commissie sociaal minimum Caribisch Nederland. Deze commissie-Thodé berekende wat mensen op Bonaire, Sint-Eustatius en Saba minimaal nodig hebben om waardig te kunnen leven. De conclusie was helder: het sociaal minimum ligt al jaren te laag en eerdere maatregelen hebben dat tekort niet opgelost.

De commissie adviseerde om inkomens en uitkeringen fors te verhogen en tegelijk vaste lasten structureel te verlagen.

Geen verandering beleid, wél van toon

In dat licht sprak D66-leider Jetten bij de presentatie van het akkoord over een investering van dertig miljoen euro voor het sociaal minimum. Dat bedrag kan de indruk wekken van nieuw geld, maar het gaat om middelen die al langer op de rijksbegroting staan. Ook in dit akkoord is dertig miljoen euro per jaar gereserveerd voor de uitwerking van het sociaal minimum op de BES-eilanden.

Het is dus geen extra bedrag boven op bestaand beleid. Wat wel verandert, is de toon. In het akkoord wordt het sociaal minimum expliciet gekoppeld aan de adviezen van de commissie-Thodé en gepresenteerd als een concreet doel, niet langer als een verre ambitie.

Hogere lat

Het nieuws zit niet in een beleidsbreuk of een nieuwe zak geld, maar in de erkenning dat Bonaire, Sint-Eustatius en Saba onder volwaardige Nederlandse normen van bestaanszekerheid moeten vallen. Daarmee wordt de lat hoger gelegd.

Tegelijk blijft de vraag open of dertig miljoen euro per jaar voldoende is. Lokale bestuurders en de ombudsman waarschuwen al langer dat zonder extra stappen de armoede in Caribisch Nederland hardnekkig blijft.

Juist daarom is dit nu opnieuw onderwerp van gesprek: het coalitieakkoord maakt duidelijk dat het toekomstig kabinet niet meer om die verantwoordelijkheid heen kan.

Het is niet lang geleden dat het verzet in Myanmar het leger aan het wankelen kreeg, maar vijf jaar na de staatsgreep lijkt het leger weer grip te krijgen op de burgeroorlog. Het boekt meer en meer terreinwinst en legerpartijen hebben onlangs de zeer omstreden verkiezingen gewonnen.

Veel Myanmarezen zijn het afgelopen jaar daarom op de vlucht geslagen, vooral richting Thailand. Het aantal geregistreerde vluchtelingen steeg in een half jaar tijd van 84.000 naar 136.000 en daar zijn de honderdduizenden niet-geregistreerde Myanmarezen in Thailand niet bij gerekend.

De druk in Thailand neemt daardoor toe, vooral rond de grensstad Mae Sot. Het Mae La-vluchtelingenkamp midden in de jungle, een uurtje buiten de stad, groeit met de dag.

Slechte omstandigheden

Huisjes van hout, plastic en aluminium plakken tegen de heuvels en bergen, tussen de palmbomen en in de modder. "Het is als wonen in een gevangenis", zegt Pawng. Hij woont er sinds 2022, ging terug naar Myanmar, maar kwam vorig jaar weer terug uit de staat Karen. "Het was te gevaarlijk."

Maar in het vluchtelingenkamp is het ook niet prettig. "Er is weinig eten, nauwelijks zorg en geen onderwijs voor de kinderen." Hij vertelt over een vechtpartij die de dag voor ons gesprek plaatsvond. "Daarbij overleed iemand en iemand moest naar het ziekenhuis. Er wordt ook om de haverklap gestolen. En als iemand gepakt wordt, zeggen ze altijd hetzelfde: dat ze geld nodig hebben om te eten."

Ook al hebben veel vluchtelingen geen papieren, velen van hen wagen de gok om toch maar een leven op te bouwen in Mae Sot. Dat was ooit een slaperig plaatsje van 30.000 inwoners, maar is nu een flinke Myanmarese stad op Thais grondgebied.

Rijst en kookolie

Op de markt verkopen vrouwen met traditionele gezichtsverf de bedwelmende areca-noten in betelblad. Groet een man en in zijn lach zie je op zijn tanden de rode uitslag van het betelkauwen terug.

Veel vluchtelingen in de stad zijn afhankelijk van voedselpakketten van hulporganisaties. In een zijstraatje in Mae Sot is zojuist een jeep vol rijst geleverd aan de Overseas Irrawaddy Association. Die deelt het voedsel uit aan vluchtelingen, die de spullen met de fiets of per scooter komen ophalen. Ze krijgen een zak rijst, twee flessen kookolie, bonen en zout.

Daar moeten de vluchtelingen het tegenwoordig twee maanden mee doen. "Sinds het Amerikaanse USAID zich heeft teruggetrokken, komen we geld tekort", zegt manager Saw Ant. "Dit is wat we kunnen bieden, maar ook wij vinden twee maanden veel te lang voor zo weinig."

Een oudere man gooit een zak rijst op zijn bagagedrager. "Er zijn nu veel te veel vluchtelingen en zij hebben weinig." Voor één persoon vindt hij het wel genoeg, alleen zou dit ook zijn vrouw moeten voeden. "Gelukkig hebben we een zoon die ons af en toe wat stuurt", zegt hij voor hij op zijn fiets stapt.

Vol ziekenhuis

Ook de gezondheidszorg in Mae Sot zucht onder de groei van het aantal vluchtelingen, in combinatie met het terugtrekken van USAID. Het Tha Song Yang-ziekenhuis moet ineens zorg bieden aan 40.000 extra patiënten.

"In het vluchtelingenkamp is geen zorg meer, omdat Donald Trump ineens het geld terugtrok", zegt directeur Yingthaweesak. "Als hij ons vier jaar had gegeven, hadden we ons kunnen voorbereiden."

Nu staan er bedden in de gang en wachten patiënten op zorg. Er zijn te weinig artsen en verpleegkundigen om hen te helpen. "We hebben evenveel personeel als eerst, maar die moeten nu veel meer werk verzetten. Soms moeten we patiënten weigeren en doorsturen."

Zo is de burgeroorlog in Myanmar uitzichtloos geworden en de situatie in het grensgebied met Thailand onhoudbaar.