Buschauffeurs mogen tijdens hun werk niet voortdurend door camera's worden gefilmd. Cameratoezicht in het openbaar vervoer mag alleen worden ingezet als dat strikt noodzakelijk is, bijvoorbeeld bij incidenten, niet om werknemers structureel te monitoren of te beoordelen.

Dat zegt de Autoriteit Persoonsgegevens (AP) na gesprekken met vervoerder Arriva over het gebruik van camera's in bussen. Die gesprekken werden gevoerd nadat er een klacht was ingediend bij de Autoriteit.

Volgens de toezichthouder is permanent cameratoezicht op de vaste werkplek van werknemers in strijd met de privacyregels, ook als de beelden alleen achteraf worden bekeken. Het maakt geen verschil of er live wordt meegekeken of niet.

Camera's in voertuigen kunnen bijdragen aan de veiligheid van reizigers en personeel, bijvoorbeeld bij agressie of zwartrijden, maar die inzet kent duidelijke grenzen, zegt de privacywaakhond. "Werkgevers moeten ervoor zorgen dat camera's niet meer vastleggen dan strikt noodzakelijk," zegt Monique Verdier, vicevoorzitter van de Autoriteit Persoonsgegevens. "Cameratoezicht mag nooit een verkapt middel zijn om werknemers te volgen of te beoordelen."

Veiligheid versus privacy

De Aautoriteit heeft met Arriva afspraken gemaakt over aanpassingen. Het openbaarvervoerbedrijf gaat de camera's technisch aanpassen om te voorkomen dat chauffeurs structureel in beeld komen. Ook worden interne protocollen aangepast en krijgen medewerkers duidelijkere instructies over het gebruik van camerabeelden.

De Autoriteit Persoonsgegevens roept ook andere vervoerders op om hun camerabeleid tegen het licht te houden. Werkgevers blijven verantwoordelijk voor een zorgvuldige afweging tussen veiligheid en privacy op de werkvloer, zegt de privacywaakhond.

In landen als de Centraal-Afrikaanse Republiek, Namibië en Honduras zijn miljoenen mensen getroffen door een humanitaire ramp. Door natuurgeweld, armoede of oorlog of een combinatie daarvan. Toch horen we hier weinig over, zegt hulporganisatie CARE.

De hulporganisatie onderzoekt al tien jaar welke crises met meer dan een miljoen getroffenen het meest onderbelicht blijven. Volgens de organisatie blijkt uit een analyse van vijf miljoen online artikelen over humanitaire nood dat bijna de helft over de situatie in Gaza ging. Veel andere crises verdwijnen daarmee uit beeld, aldus CARE.

De analyse concludeert dat 43 miljoen mensen met crises te maken hebben gehad die nauwelijks aandacht krijgen.

Volgens Jojanneke Spoor, hoofd Humanitaire Hulp van CARE Nederland, zijn er landen die de afgelopen 10 jaar steeds terugkomen in de lijst. "In die landen zijn er langdurige conflicten of crises die zich sluimerend voortzetten. Wel zien we zeker een verschuiving richting de meer klimaatgerelateerde rampen. Veel landen op de lijst hebben te maken met droogte. Dat is niet een heel abrupte crisis en daardoor krijgt dat minder media-aandacht."

Opeenstapeling van rampen

Burundi, in Oost-Afrika, is zo'n land dat vrijwel altijd op de lijst terugkomt. De inwoners hebben te maken met een opeenstapeling van rampen, zegt Spoor. "Het begint met armoede en politieke onrust. Daar komt een klimaatramp overheen, droogte in dit geval, en op dit moment moeten ze ook nog vluchtelingen uit Congo opvangen."

Hoewel dat een enorme impact heeft op de bevolking, krijgt het toch minder aandacht, omdat het een verzameling is van kleinere elementen. "We willen met het rapport dus vooral meer aandacht genereren, om te waken voor die vicieuze cirkel van onzichtbaarheid."

Wanneer crises onzichtbaar blijven, komt er vaak geen financiering beschikbaar, zegt CARE. Daarbij komt dat het afgelopen jaar de wereldwijde budgetten voor humanitaire hulp en ontwikkelingssamenwerking flink zijn verlaagd.

De organisatie wijst erop dat de Amerikaanse financiering voor humanitaire crises al jaren afnam en in 2025 nog eens drastisch is beperkt. Dat had grote gevolgen, onder meer voor de strijd tegen ondervoeding in Nigeria en tegen aids.

Persvrijheid en lokale ondersteuning

Toch wil Spoor kijken naar wat er wel kan. "Je kan heel veel doen met lokale middelen. Soms gaat het ook om mensen met elkaar in contact brengen. Dat kan alleen als je weet wat er aan de hand is. Dus de informatievoorziening is echt cruciaal. We moeten wel weten waar mensen lijden en wat er aan de hand is."

Daarvoor doet de hulporganisatie een aantal aanbevelingen. Zo raadt CARE aan om sterker in te zetten op persvrijheid, het ondersteunen van lokale organisaties en het veilig mogelijk maken van onafhankelijke journalistiek. Ook benadrukt de hulporganisatie het belang van directe verslaggeving en het zichtbaar maken van de stemmen van vrouwen en andere gemarginaliseerde groepen.

Ruim 2,5 jaar na de vermissing van de Belgische Céline Cremer in een bos op het Australische eiland Tasmanië zijn er menselijke resten gevonden. Hoewel nog niet duidelijk is of het om Cremer gaat, heeft de Tasmaanse politie haar familie ingelicht over de vondst.

Een wandelaar deed de vondst in de buurt van de Philosopher-watervallen, niet ver van de plek waar de 31-jarige Cremer op 17 juni 2023 voor het laatst werd gezien.

De vondst werd gedaan door een vrouw die al lange tijd zoekt naar de resten van Céline, net als andere vrijwilligers. Volgens de politie geven die aanhoudende zoektochten aan dat de lokale betrokkenheid bij de zaak groot is.

Forensisch onderzoek

De politie onderzoekt de vondst samen met een forensisch team en belooft zo snel mogelijk met meer informatie te komen.

"We begrijpen hoe aangrijpend deze ontwikkeling moet zijn voor haar nabestaanden", schrijft de politie op Facebook. "Hoewel iedereen hoopt dat dit antwoorden zal opleveren, is forensisch onderzoek nodig voordat we kunnen vaststellen of de resten van Céline zijn."

Verdwaald

Vorige maand werd de telefoon van Cremer al gevonden in de buurt van de waterval waar nu ook de menselijke resten zijn gevonden. Haar auto werd gevonden op de parkeerplaats bij het pad dat naar de watervallen leidt.

De politie vermoedt dat de vrouw haar telefoon kwijtraakte en daardoor in het dichtbeboste terrein de weg niet meer kon terugvinden. De dagen na de vermissing was het erg koud in het gebied en viel er sneeuw en regen. Al snel concludeerden deskundigen dat de Belgische die omstandigheden niet had kunnen overleven en stopten met zoeken.