De Amerikaanse oud-minister van Financiën Larry Summers heeft zijn vertrek bij de Harvard-universiteit aangekondigd. De oud-rector van de prestigieuze universiteit gaf sinds november al geen college meer en zegt nu aan het einde van het academisch jaar definitief op te stappen.

Summers is in opspraak geraakt door zijn e-mailcontact met Jeffrey Epstein. In november werd duidelijk dat hij volop contact had met Epstein nadat de zakenman was veroordeeld voor een zedenmisdrijf.

Hij vroeg Epstein onder meer om versiertips. Summers wilde een seksuele relatie aangaan met een vrouw die hij zijn 'pupil' noemde, maar volgens Harvard was zij geen student. "Ik schaam me diep voor mijn gedrag", zei Summers nadat de e-mails waren vrijgegeven. Voor zover bekend staan er in de documenten geen aanwijzingen dat Summers strafbare feiten heeft gepleegd.

Epstein files

De 71-jarige econoom was minister onder de Democratische president Clinton en daarna jarenlang rector van Harvard. Summers noemt zijn vertrek een moeilijk besluit. Hij legt ook zijn bestuursfunctie bij een onderzoeksinstituut van Harvard neer.

Het Amerikaanse ministerie van Justitie heeft sinds eind vorig jaar miljoenen documenten en foto's vrijgegeven uit het Epstein-dossier. Diverse mensen die genoemd worden in deze bestanden zijn vervolgens zwaar onder druk komen te staan vanwege het contact met Epstein. Zo is de voormalige Britse prins Andrew Mountbatten-Windsor vorige week gearresteerd en vervolgens weer vrijgelaten.

De rij auto's is kilometers lang, op een steenkoude ochtend in de Mexicaanse grensstad Nogales. Allemaal wachten ze om de grens met de VS over te steken. Mondjesmaat worden ze toegalaten.

Wie achteraan aansluit, zal zo'n drie uur moeten wachten. Want sinds Donald Trump terug is in het Witte Huis en een nog strenger grensbeleid is gaan voeren, is het ook moeilijker geworden om legaal over te steken.

Tussen de ronkende auto's beweegt José Antonio zich. Hij loopt voorovergebogen, zodat de snijdende wind hem minder hard raakt. Onder zijn arm houdt hij een stapeltje kranten met het lokale nieuws. Hij verkoopt ze voor 50 cent per stuk en hoopt ze te slijten aan de wachtende automobilisten.

Vijf uur lang loopt hij hier rond. "Gemiddeld houd ik zo'n 300 pesos over", zegt José Antonio. Omgerekend is dat zo'n 15 euro. In maart 2024 werd hij uitgezet uit de VS, waar hij twintig jaar woonde en werkte.

"Ik heb me een ongeluk gewerkt in de VS. Keihard werkte ik, om huizen te bouwen. En alleen omdat ik als kind illegaal was overgestoken, werd ik uitgezet." José Antonio zucht diep. "Mijn Amerikaanse droom is een nachtmerrie geworden." Hij werd uitgezet naar Nogales en is hier gebleven.

Hoe dichter bij de VS, hoe beter. En daarnaast: hij moet geld naar de VS sturen, zijn kinderen wonen daar. "Maar er is hier amper werk. Niemand die je helpt. Het is een heel zwaar leven hier."

Sinds Donald Trump terugkeerde in het Witte Huis zijn zeker 150.000 mensen uitgezet naar Mexico. De Mexicaanse regering heeft vanaf het begin beloofd uitgezette Mexicanen op te zullen vangen, onder meer door ze werk te geven, maar in de praktijk komt daar weinig van terecht.

Waar sommige uitgezette mensen teruggaan naar hun geboortestreek, blijven anderen, zoals José Antonio, hangen aan de grens. Ze zijn vaak als kind naar de VS gegaan, hebben langer in de VS gewoond dan in Mexico. Mexico voelt voor hen als een vreemd land.

Geen werk

Volgens Hipolito Sedano, viceburgemeester van Nogales, is de grensstad niet berekend op de toestroom van uitgezette Mexicanen. "We zijn een kleine stad, die niet het vermogen heeft om veel mensen te ontvangen en werk te geven", geeft Sedano toe. "Eigenlijk moeten deze mensen door, naar waar ze geboren zijn, of naar steden als Mexico-Stad. Maar dat is niet makkelijk."

Het steeds strengere grensbeleid heeft er volgens Sedano ook voor gezorgd dat steeds minder Mexicanen, die voorheen spullen gingen kopen in de VS, nog oversteken. Familiebezoeken zijn ook niet langer mogelijk, zegt hij. Een warm welkom is het sowieso niet voor wie de grens met Amerika passeert.

Naast de gewone grenspolitie zijn nu ook troepen van ICE, de immigratiedienst die onder Trump geen verantwoording meer lijkt te hoeven afleggen, geposteerd bij de belangrijkste grenspost in de stad. De winkelstraat aan de noordkant van de Morley-poort, vernoemd naar de ingenieur die hier eind 19de eeuw het fundament legde voor de spoorlijn die Amerika verbindt met Mexico, is uitgestorven. 'Te Huur', staat er op grote plakkaten, opgehangen aan de verlaten winkelpuien.

"Het wordt elk jaar strenger", zegt een Mexicaans-Amerikaanse vrouw uit Phoenix. Ze was van plan naar familie in Hermosillo te gaan, een paar uur rijden vanaf de grens. "Elke keer neemt de wachttijd toe, het kost uren, beide kanten op. Vroeger waren er geen rijen en kon je zonder problemen oversteken."

Zonder Mexicanen geen Nogales, weet ook César Martínez (84). Hij werd geboren aan de Mexicaanse kant van de grens. Hij wijst naar de heuvel achter het hoog opgetrokken grenshek. Lange tijd had hij een restaurant. "Nu ben ik met pensioen", vertelt hij. "Er was niet veel meer te doen. De handel ligt volledig stil."

"Als ze echt willen komen, zullen ze echt wel een manier vinden om er overheen te springen", zegt Francisco, hij is op bezoek uit een nabijgelegen stadje aan de Amerikaanse kant van de grens. Wat hij van Trumps grensbeleid vindt? "Hij probeert het op de goede manier te doen, denk ik", zegt hij. "Maar het is behoorlijk moeilijk, en waarschijnlijk gaat hij nu te ver."

Het zou hét voorbeeld moeten zijn van een krachtige militaire samenwerking in Europa: het Future Combat Air System (FCAS), een nieuw gevechtsvliegtuig van Duits-Frans-Spaanse makelij dat Europa onafhankelijker moet maken van de Verenigde Staten. "Een revolutie", zei de Franse president Macron nog bij de start van het project in 2017.

Negen jaar later hangt het ambitieuze project aan een zijden draadje. Het lijkt te stranden in onderlinge belangenverschillen, zowel tussen de fabrikanten als tussen de Duitse en Franse overheid.

"Het project is zo goed als dood", zegt Jacob Ross, die voor de German Council on Foreign Relations in Parijs onderzoek doet naar de Frans-Duitse relaties en veiligheid. De deadline voor de beslissing om daadwerkelijk te gaan bouwen is al twee keer verschoven. Mogelijk wordt deze week duidelijk of het doek daadwerkelijk valt voor het gevechtsvliegtuig van de toekomst.

Wat is FCAS?

De bedoeling van FCAS is om de huidige generatie Franse en Duitse gevechtsvliegtuigen te vervangen. Het zou efficiënter zijn als de Europese landen meer samenwerken, in plaats van elk afzonderlijk een systeem te ontwikkelen.

Nieuw is naast het gevechtsvliegtuig zelf ook de 'combat cloud', die alle onderdelen en informatiesystemen met elkaar verbindt, en een zwerm al dan niet bewapende drones die het vliegtuig kunnen begeleiden.

Ross: "Daar is een dringende behoefte aan in Europa, niet alleen voor Frankrijk en Duitsland, maar ook voor Nederland. Dat we een manier vinden om onze strijdkrachten te laten communiceren, zonder gebruik te maken van door de Amerikanen gebouwde satellieten, zoals Starlink."

Nadat de Franse vliegtuigbouwers Dassault en het Duitse Airbus voor het project hadden getekend, haakte ook het Spaanse bedrijf Indra aan. Het doel was aanvankelijk om de nieuwe gevechtsvliegtuigen in 2040 in de lucht te hebben, een eerste testmodel stond gepland voor 2027. Dat is sowieso niet meer haalbaar, want er is nog geen nagel geslagen.

Waarom het niet botert

De eerste scheuren in het project ontstonden toen duidelijk werd dat Dassault en Airbus worstelden met de onderlinge werkverdeling. Dassault, dat de leiding heeft over de bouw, zou weigeren om belangrijke keuzes met Airbus te overleggen.

De frustraties lijken wederzijds. "Achter gesloten deuren klinkt het in Berlijn vaak dat Frankrijk vooral wil dat Duitsland voor het vliegtuig betaalt, terwijl de Fransen de indruk hebben dat Duitsland hun intellectueel eigendom en marktaandeel wil afpakken", stelt defensieanalist Ulrike Franke.

Technische verschillen

Ook lopen de visies van Duitsland en Frankrijk op belangrijke punten uiteen. De Fransen, aldus bondskanselier Friedrich Merz vorige week in een podcastinterview, willen "een vliegtuig dat in staat is atoomwapens te dragen en dat vanaf een vliegdekschip kan opereren. Dat is niet wat het Duitse leger op dit moment nodig heeft."

Daarin zit een wezenlijk verschil met 2017, zegt Ross. Kort na de Brexit en de eerste verkiezing van Trump leek een gezamenlijk gevechtsvliegtuig het ideale symbool van Europese militaire samenwerking, maar in Duitsland was niet goed nagedacht over wat de eigen luchtmacht nodig had.

Dat veranderde in 2022, het jaar van de Russische inval in Oekraïne, zegt Ross: "De Bundeswehr was eigenlijk niet echt operationeel, maar inmiddels is Duitsland zich aan het klaarmaken voor een confrontatie met Rusland."

Het kantoor van de Franse president noemt het "onbegrijpelijk dat industriële meningsverschillen niet overwonnen kunnen worden, terwijl wij juist gezamenlijk eenheid en slagkracht moeten tonen".

Wat nu?

Ondertussen klinken er in Duitsland veel fundamentelere vragen. "Als we concluderen dat we zo'n bemand gevechtsvliegtuig nodig hebben, dan moeten we bekijken wie dat met ons wil bouwen", opperde bondskanselier Merz. "Er zijn in Europa nog anderen die interesse hebben om met ons te spreken."

Daarmee doelt hij bijvoorbeeld op het Global Combat Air Programme (GCAP) waarin Italië, het Verenigd Koninkrijk en Japan aan een eigen gevechtsvliegtuig werken. Ook het Zweedse Saab staat open voor gesprekken.

In Duitsland pleiten de luchtvaartbranche en de vakbond ondertussen voor een opsplitsing van FCAS: een deel dat aan de Franse eisen voldoet en een ander deel voor de Duitse eisen.

Airbus staat daarvoor open. "De impasse rond één enkel type mag niet de hele toekomst in gevaar brengen van deze Europese hightechcapaciteit die onze collectieve afschrikking zal versterken", aldus een woordvoerder. "Als onze klanten ons daartoe opdracht geven, zouden wij een oplossing met twee gevechtsvliegtuigen ondersteunen."