Na ruim een halve eeuw staat het voormalige woonhuis van de Vlissingse admiraal Michiel De Ruyter (1607-1676) weer te koop.

"Het is heel bijzonder", zegt voormalig stadsarchivaris Ad Tramper tijdens een bezichtiging van de woning in het historische centrum van Vlissingen. "Het is namelijk het enige huis in Zeeland waarvan we zeker weten dat hij er heeft gewoond."

Het is niet duidelijk of De Ruyter de eerste eigenaar was. Wel is zeker dat het pand met de naam 'De Gecroonde Liefde' halverwege de 17e eeuw door hem bewoond werd.

"En ook nadat hij en zijn derde vrouw, Anna van Gelder, in 1654 naar Amsterdam verhuisden, hield hij het nog vijftien jaar in zijn bezit", zegt Tramper. "Het is dus niet maar heel even van hem geweest."

In de jaren zeventig is het pand uit 1630 voor een groot deel gesloopt en in de originele stijl herbouwd. Daarvoor zijn oorspronkelijke materialen gebruikt, zegt Tramper. "Het heeft daarom ook een monumentale status", zegt hij.

Het huis staat midden in het oude centrum van Vlissingen. Tramper kent de laatste eigenaar wel, maar is er nooit eerder binnen geweest. De voormalige stadsarchivaris geniet zichtbaar van de stokoude elementen in het pand: de houten trap naar de zolder, de fraaie balkenplafonds en het tegelwerk in de schouw.

"Het is heel mooi om hier door de geschiedenis heen te lopen", zegt hij tegen Omroep Zeeland. "Het is een historische sensatie. Je gaat terug in de tijd en die tijd wordt zo heel tastbaar."

Ook van een aantal andere woningen in Vlissingen bestaat het vermoeden dat De Ruyter er gewoond heeft. "We weten waar hij ongeveer geboren is en ongeveer nog meer gewoond heeft, maar dus niet precies", zegt Tramper. "Hier is dat heel precies. Dat maakt deze plek zo bijzonder."

Meer interesse

Dolf van Dijk is de verkopend makelaar. Hij merkt dat de interesse voor het pand groot is door de geschiedenis van de woning. "Ja, dat speelt zeker mee. Mensen vinden dat toch extra interessant. Ik ben heel blij dat ik dit in de verkoop heb staan", zegt hij.

Het huis moet zo'n zes ton opbrengen. Voor de koper komen daar waarschijnlijk nog verbouwingskosten bij.

Australië weigert te helpen bij de terugkeer van een groep vrouwen en kinderen die jaren geleden naar Syrië zijn gereisd. De groep van 34 mensen uit elf gezinnen was gisteren al onderweg vanuit vluchtelingenkamp Al Roj, maar keerde terug toen duidelijk werd dat Australië niet meewerkte.

De terugkeer van uitreizigers is in Australië net als in Nederland politiek omstreden. Organisaties als Save the Children vinden het een morele verplichting voor de staat om onschuldige kinderen terug te halen, maar veel politici weigeren steun aan ouders die vrijwillig vertrokken naar het gebied van terreurgroep Islamitische Staat.

"Zoals mijn moeder altijd zei: wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten", vatte premier Albanese de discussie samen. "We bieden absoluut geen ondersteuning en gaan deze mensen niet terughalen."

'Deur dicht'

Albanese zei dat het ging om "mensen die uitreisden naar een kalifaat dat onze manier van leven wil vernietigen". Hij noemde het "spijtig" dat kinderen de dupe zijn van die keuze.

De conservatieve oppositie steunt de premier. "Deze mensen hebben voor een terroristisch kalifaat gekozen. Dat komt niet overeen met de waarden waar Australiërs in geloven, zoals democratie, de rechtsstaat of vrijheid van geloof", zegt oppositieleider Angus Taylor. "Voor hen gooien we onze deur dicht."

Australië haalde eerder wel landgenoten op uit Al Roj, waar zo'n 2200 mensen uit vijftig landen sinds het einde van de IS-overheersing in het land verblijven. In 2022 haalde Australië de kwetsbaarste groep landgenoten terug. Het ging toen om vier moeders met hun dertien kinderen.

Vervolgd

Ook Nederland heeft zich in het verleden ingespannen voor de terugkeer van uitreizigers, omdat rechters bepaalden dat het Openbaar Ministerie het recht op vervolging zou verspelen als er geen hulp zou worden geboden. Eind vorig jaar waren er nog tientallen Nederlandse IS-uitreizigers in Syrië, onder wie zo'n vijftien mensen in de gevangenis en zo'n vijf vrouwen met 25 minderjarige kinderen.

Albanese zei dat als de groep erin slaagt op eigen houtje terug te keren naar de andere kant van de wereld, aanklagers kunnen overgaan tot vervolging, Wie tussen 2014 en 2017 naar Syrië reisde om zich aan te sluiten bij het kalifaat kan een celstraf krijgen van tien jaar.

Oppositieleider Taylor vindt dat de regering gebruik moet maken van de bevoegdheid om landgenoten uit veiligheidsoverwegingen tijdelijk de toegang tot Australië te ontzeggen. Ook zou bij mensen met een dubbele nationaliteit het Australische paspoort kunnen worden ingetrokken. Albanese wilde op die suggesties niet concreet ingaan, maar zei dat de veiligheidsdiensten alle opties meenemen in de overwegingen.

De Amerikaanse burgerrechtenactivist en predikant Jesse Jackson is op 84-jarige leeftijd overleden. Als naaste medewerker van Martin Luther King groeide hij na diens dood uit tot een van de belangrijkste boegbeelden van de zwarte gemeenschap in de VS. Hij probeerde in de jaren 80 twee keer tevergeefs presidentskandidaat te worden voor de Democraten.

Zijn hele leven zette hij zich in om "muren weg te halen en bruggen te bouwen" en de onderdrukking van zwarte mensen in de samenleving te doorbreken. "In situaties waar mensen onderdrukt worden is er maar een ding erger dan de onderdrukking zelf: dat is dat je het gewoon gaat vinden", zei hij in 2018 in College Tour.

In deze beelden uit 1963 leidt dominee Jesse Jackson een menigte door "Ik ben iemand!" te zingen.

Jesse Louis Jackson werd in 1941 geboren in Greenville, South Carolina, als Jesse Louis Burns. Zijn moeder Helen Burns was toen pas 16 jaar, zijn vader was haar 33-jarige getrouwde buurman. Niet lang na de geboorte trouwde ze met Charles Henry Jackson die hem later adopteerde.

De kleine Jackson leerde al vroeg in zijn leven wat rassenscheiding betekende. "Je mocht niet voor in de bus zitten, ook al betaalde je de volle ritprijs. Je mocht niet naar de dierentuin of naar de openbare bibliotheek", vertelde hij in College Tour. Hij raakte door zijn ouders en docenten geïnspireerd "die muur steen voor steen af te breken".

Studiebeurs

Jackson kon goed leren en was sportief. Dat leverde hem een beurs op aan de voornamelijk witte universiteit van Illinois. Na een jaar stapte hij over naar de zwarte universiteit in Greensboro, North Carolina, waar hij in 1964 afstudeerde in Sociologie. Later zei hij dat hij was overgestapt omdat hij vanwege zijn huidskleur beperkt werd in zijn mogelijkheden binnen het footballteam van de universiteit.

Tijdens zijn studie deed hij mee aan lokale demonstraties tegen segregatie en voor burgerrechten. Hij ontmoette in die periode Jacqueline Lavinia Brown, met wie hij in 1962 trouwde. Ze kregen vijf kinderen.

In 1965 liep Jackson mee in door Martin Luther King georganiseerde protestmarsen. Het waren geweldloze acties met als doel stemrecht op te eisen voor Afro-Amerikaanse burgers. "Martin Luther King was onze grote inspiratiebron. Hij was ongelooflijk intelligent, krachtig, moedig en charismatisch. Hij was de held van onze tijd."

Zijn gedrevenheid viel op bij King en al snel werd hij betrokken bij zijn Southern Christian Leadership Conference (SCLC). Het jonge gezin verhuisde naar Chicago waar Jackson begon aan een nieuwe studie aan de Chicago Theological Seminary. Hij zou die uiteindelijk niet afmaken omdat hij full time voor King ging werken. Toch werd hij in 1968 ingewijd als baptistisch predikant.

In Chicago ging Jackson Operation Breadbasket leiden, de economische afdeling van de SCLC. "We wisten dat hij het goed zou doen, maar hij heeft het beter dan goed gedaan", zei King bij zijn benoeming. Toch was er ook kritiek op Jacksons leiderschap. Zo zou hij meer zijn eigen agenda hebben gevolgd dan die van de organisatie. King zou hem daar vlak voor zijn dood op aangesproken hebben.

De dood van King

Jackson was er in Memphis bij toen Martin Luther King daar op 4 april 1968 werd doodgeschoten. Jackson stond op dat moment te praten met de burgerrechtenleider, die op het balkon van zijn hotelkamer stond. Na het schot rende Jackson van de parkeerplaats de trap op, maar King bleek op slag dood. "Ik besloot op dat moment dat één kogel niet een eind zou maken aan onze beweging."

Jackson werd door verschillende zwarte leiders en in de media als de natuurlijke opvolger van King gezien en dat leidde tot een jaren durende machtsstrijd tussen hem en Kings benoemde opvolger Ralph Abernathy. Na de schorsing van Jackson als directeur van Operation Breadbasket door Abernathy stapte hij in 1971 samen met zijn voltallige staf en bijna alle bestuursleden op.

Ze richtten een nieuwe organisatie op, People United to Save Humanity (PUSH), bedoeld om zwarte burgers meer bij de economie te betrekken, precies waar Jackson ook bij SCLC voor had gestreden. Ook werd Jackson voorzitter van de Rainbow Coalition, die gelijke rechten nastreefde voor Afro-Amerikanen, vrouwen en homoseksuelen.

Vrijlating militairen

Op het internationale podium begon Jesse Jackson een steeds grotere rol te spelen. Zo bezocht hij Zuid-Afrika waar hij zich uitsprak tegen apartheid en voerde hij campagne voor een Palestijnse staat. Veel lof kreeg hij voor de onderhandelingen die hij voerde voor de vrijlating van Amerikaanse militairen in oorlogsgebieden in Syrië, Irak en Joegoslavië.

In 1984 en 1988 deed hij een poging de Democratische presidentskandidaat te worden. Bij die laatste poging eindigde hij als tweede, na Michael Dukakis. Het zorgde ervoor dat Afro-Amerikaanse kwesties op de Democratische agenda kwamen te staan.

In 1997 werd hij door president Clinton benoemd tot speciaal gezant voor Afrika, waar hij naartoe reisde om te pleiten voor mensenrechten en democratie. Drie jaar later kreeg hij van Clinton de Presidential Medal of Freedom, de hoogste civiele onderscheiding in de Verenigde Staten.

Vlak daarna raakte hij verwikkeld in een schandaal toen werd onthuld dat hij een buitenechtelijk kind had verwekt. In de jaren 80 was hij ook al eens in opspraak geraakt vanwege antisemitische uitspraken. Daarvoor bood hij in een synagoge later publiekelijk zijn excuses aan.

Huilend van vreugde

Hoewel Jackson bekendstond als een van de meest liberale leden van de Democratische Partij, was hij tegen abortus. Ook keurde hij een plan goed dat een grondwetswijziging voor abortus verbood. Later veranderde hij van mening en zei hij dat vrouwen recht hebben op abortus en dat de overheid zich daar niet mee moet bemoeien.

Toen president Barack Obama in 2008 als eerste zwarte president werd gekozen huilde Jackson van vreugde. "Ik ben blij dat ik lang genoeg heb kunnen leven om nog mee te kunnen maken dat ons werk resultaat heeft opgeleverd."

Jesse Jackson huilt van vreugde bij de overwinning van Barack Obama in 2008.